منطقه مرده دریایی

 بزرگترین منطقه مرده دریایی کشف شد
مناطق مرده، مناطق بدون اكسيژن يا بسيار كم اكسيژن از اقيانوس هستند كه موجودات زنده بسيار محدودی توانايی بقا در آن را دارند. اين مناطق در اعماق 200 تا 800 متری اقيانوس ايجاد مي‌شوند، جايي كه هجوم مواد مغذی شيميايی باعث افزايش رشد جلبک ها می شوند و اين افزايش رشد باعث افزايش جذب اكسيژن آب خواهد شد.
اكنون محققان باری ديگر اين منطقه را مورد بررسی قرار داده و دريافته اند منطقه مرده با سرعتی بالاتر از حد انتظار در حال وسيعتر شدن است و نگرانی های جدی را برای ماهيگيران محلی و اكوسيستم منطقه ايجاد كرده است.
به گفته محققان اين منطقه از اقيانوس در حال خفگی است، همه موجودات زنده،‌ از ماهی ها گرفته تا گياهان دريايی برای بقا به اكسيژن نياز دارند پس نمی توانند در اين منطقه زندگی كنند.
خليج عمان كه وسعتی برابر 181 هزار كيلومتر مربع دارد، دريای عرب را به خليج فارس متصل می كند و به دليل ناپايداری های سياسی و خطر راهزنان دريايی در منطقه دسترسی به اين مكان برای محققان دشوار شده بود. اما اكنون يک جفت زيردريايی روباتيک به نام گلايدرهای دريايی به دانشمندان امكان دادند اين منطقه را از راه دور بررسی كنند. اين تجهيزات اكتشافی خودكار كوچک و سبک وزن هستند و اگر چه انرژی بسيار كمی مصرف می كنند، می توانند هزاران كيلومتر را پيموده و در عمق هزار متری به تحقيق بپردازند.
اين دو كاوشگر برای هشت ماه به بررسی اعماق خليج عمان پرداخته و ميزان اكسيژن موجود در آب را ثبت كردند و داده‌هاي خود را از طريق ماهواره ارسال كردند. محققان سپس از مدل های رايانه ای برای تصويرسازی جريان های اقيانوسی و اكسيژنی كه در اين منطقه در گردش است استفاده كردند و دريافتند مناطق كم اكسيژن رشدی غيرمنتظره داشته اند.
دريای عرب زيستگاه گونه های متعددی از ماهی ها است كه در ميان آنها گونه هايی كه با شرايط كم اكسيژنی تطبيق يافته اند نيز به چشم می خورد. اما تحقيقات جديد نشان می دهند ميزان كمبود اكسيژن در خليج عمان وخيم تر از حد تصور است و اين وضعيت نه تنها برای موجودات دريايی،‌ بلكه برای انسان ها نيز عواقبی جبران ناپذير خواهد داشت.



 مناطق مرده اقیانوس ها 4 برابر شده است
یک آنالیز علمی نشان می دهد که به واسطه تغییرات آب و هوایی، گستره'مناطق مرده' در اقیانوس ها، مناطقی که اکسیژن در آنها تقریبا وجود ندارد و جانداران امکان زنده ماندن ندارند، چهار برابر شده است.
مناطق مرده (Dead zone) یا مناطق هیپوکسیکی (کم اکسیژن)، مناطقی در اقیانوس‌ های جهان و دریاچه ‌های بزرگ هستند که در آنها اکسیژن مورد نیاز برای حیات دریایی در اعماق پایین آب از بین رفته است.
گسترش این مناطق از تبعات گرمایش جهان است، وضعیتی که ناشی از انتشار گازهای گلخانه ای و در مناطق نزدیک به ساحل، ناشی از آلابنده های حاصل از روان آب های کشاورزی و فاضلاب می باشد.
مطالعه جدید که در مجله Science منتشر شد، نشان می دهد که افزایش آلاینده ها به علاوه تغییر اوضاع اقلیمی که نتیجه فعالیت های انسانی محسوب می شوند، در حال تغییر دادن شیمی زیستی اقیانوس ها و افزایش مصرف اکسیژن در این محیط ها هستند.
این تغییرات در بلندمدت احتمالا به از بین رفتن اکوسیستمی منجر شوند که در نهایت به آسیب های اجتماعی و اقتصادی منجر خواهد شد.
وضضعیت مناطق کم اکسیژن (اقیانوس) توسط گروهی از محققان شبکه اکسیژن جهانی (GO2NE) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت، نهادی که سال 2016 توسط کمیسیون بین دولتی اقیانوس شناسی سازمان ملل متحد تشکیل شد.
محققان یاد شده مشخص کردند که اندازه این مناطق در اقیانوس ها که حداقل اکسیژن را دارند، از سال 1950 به اندازه منطقه ای حدودا برابر با وسعت اتحادیه اروپا گسترش یافته است.
این مطالعه نشان داد که حجم آب فاقد اکسیژن در اقیانوس ها در همین بازه زمانی بیش از چهار برابر شده است. همچنین تعداد مناطق هیپوکسیکی یا کم اکسیژن در سواحل 10 برابر شده و از کمتر از 50 به 500 منطقه رسیده است.
دنیس بریتبورگ، کارشناس بوم شناسی دریا در مرکز تحقیقات محیط زیست Smithsonian و نویسنده اصلی این مطالعه، کاهش اکسیژن اقیانوسی را از جمله جدی ترین اثرات فعالیت های انسانی در محیط زیست زمین عنوان کرد و گفت: اکسیژن برای تداوم حیات در اقیانوس ها یک عامل اساسی است.
وی افزود: با از دست دادن اکسیژن آب در دریاها، این مناطق دیگر برای بسیاری از ارگانیسم ها قابل سکونت نیستند. اما این تهدید تنها به حیات در اقیانوس ها محدود نمی شود، زیرا اقیانوس ها سرمنشا نیمی از اکسیژن سیاره زمین هستند.
به گفته محققان، رخدادهای مهم انقراض گونه ها در تاریخ زمین با گرم شدن آب و هوا و کمبود اکسیژن در اقیانوس ها ارتباط داشته است.
این دانشمندان معتقدند که عواقب منفی مترتب بر حیات جانداران در اقیانوس ها حتی در مناطقی که سطح اکسیژن در آن اندکی کم است، می تواند حائز اهمیت باشد؛ زیرا ممکن است حیات دریایی متوقف شود و یا واکنش های سریع صورت نگیرد که در نتیجه بقای زیستمندان از بین می رود و به کاهش تنوع گونه ها منجر شود.
محققان برای جلوگیری از گسترش مناطق فاقد اکسیژن در اقیانوس ها خواستار مهار تغییر اوضاع اقلیمی و آلاینده ها، تمرکز بر حفاظت از حیات دریایی از جمله با افزایش مناطق ماهیگیری ممنوع و نیز افزایش و تقویت نظارت بر مناطقی شدند که اکسیژن در آن مناطق رو به کاهش است.