آنان که بی وقفه دست گدایی به آسمان دراز می کنند، در حالی که از شفقّت و درک بویی نبرده اند و خود را از دیگر انسانها بیشتر دوست می دارند، چیزی دستشان را نمی گیرد. شاید مالی چرک از دنیا، و سلامتی تن و مقامی پست و قوامی پوچ، که همه با مرگ به خاک می شوند. و چه مرگی زار، مرگی وامدار.

 و اینها همه طلبهای دنیوی ست و آنان که خدا را دوست می دارند و انسانها را از خود بیشتر دوست می دارند و حیوانات را از خود بیشتر دوست می دارند -و حتّی تو بگو یک ذرّه از عالم خدا را بیشتر از خود دوست می دارند- از خداوند منّت کش این چرکی ها نیستند و هر چه بخواهند خود برایش زحمت می کشند و آن را نیز به نام خدا تمام نمی کنند. چرا که از خدا چیزی دست انسان را نمی گیرد.

خداوند تنها به کار روح است و  تنها به درخشش و شکوفایی معنوی یک فرد اهمیت می دهد و هیچگاه ندایی جز این نداها که "خدایا چگونه خود را بشناسم، چگونه به تو و مردمانت خدمت کنم و چگونه و از چه راهی از مال و وقت و سلامتی و هنر خود در کار تو کنم" نمی شنود. نجواهای زار دزدان و زجّه های طفلان طلبکار را نمی شنود و اگر بشنود کار ایشان را به شیطان وامی گذارد.

خداشناسی در دنیای وارونه وغیر وارونه بسیار متفاوت است دردنیای وارونه,خداوند وسیله ای برای دستیابی به مقاصد وخواسته های انسان است بنابراین او خدا رابرای هموارکردن مسیر زندگی زمینی خود می خواهد وهرجااحساس ناتوانی کند,روبه سوی اومیکند تا ضعف خود برای رسیدن به اهدافش را جبران کندبه طور خلاصه می توان گفت که در دنیای وارونه خدا برای رفع حاجات های مادی وخواسته های زمینی خوانده میشود نه برای کمال وقرب الهی.

اما دردنیای غیر وارونه خدا نقش یک وسیله راندارد وبه دلیل وسیله سازبودن نیست که مورد توجه قرارمیگیرد دراین دنیا خود خدا مطلوب انسان است ونزدیکی به او (حرکت درمسیر کمال)هدف محسوب میشود.

محب صادق ازجانان به جزجانان نمیخواهد

که حیف است ازخدا چیزی تمنا جزخدا کردن